Informatie


Adverteerders


De toestellen


 

Stufke, de Don Juan.....

 

Ongeveer 3 jaar geleden wandelde ik met mijn bazinnetje langs de VOS-velden. Ik dacht al wat te ruiken en tot mijn verbazing hoorde ik ook andere honden blaffen !

Daar ik niet al te groot ben (mijn bazinnetje zegt dat ik een nep-chihuahua ben) kon ik niet zo goed zien wat er op het veld achter de struiken gebeurde.

Mijn vrouwtje bleef ook staan en ik merkte dat zij het toch wel erg leuk vond wat zij daar zag !

 

Opeens werd ik opgetild en mocht ik ook kijken en ik geloofde mijn eigen oogjes niet ...

Allemaal viervoeters die mochten springen over hordes, door tunnels renden en zelfs over een brug liepen en op de wip gingen. Dit leek mij helemaal te gek omdat ik volgens mijn bazinnetje nogal veel energie heb.

 

Ik mocht al vrij snel op de zaterdagochtend meedoen en het is allemaal just for fun !!!

Dus lang leve de lol en achter de meiden aan. Want ik ben een echte rokkenjager. Bij ieder vrouwelijk schoon dat ik tegenkom gaat mijn hartje sneller kloppen en ben ik een echte Don Juan... Mijn testosteronspiegel wordt twee keer zo hoog als ik naar de agility-cursus mag !

 

Ik heb al aardig wat meiden versleten: Rachel (mijn allereerste vriendinnetje) vond mij ook gelijk aantrekkelijk ! Borst naar voren, staart omhoog en imponeren maar..... Helaas is Rachel wegens hoge leeftijd moeten stoppen.

Na Rachel kwam nog een lekker ding ! Ben helaas de naam kwijt, dat krijg je als er zoveel meiden de revue passeren. Ook zij was na afloop van de cursus uit het beeld verdwenen.

Nou dan maar op zoek naar wat anders.....Guusje verscheen ten tonele ! Wat een olijke dame.....Guusje moest echter stoppen wegens gezondheidsredenen. Jammer, maar niet getreurd er zijn meiden te kust en te keur !

 

We hadden vakantie en toen was het even uitrusten geblazen...... Ik telde de dagen af dat ik weer mocht gaan.

Want agility is super leuk !

 

Mijn bazinnetje echter, krijgt af en toe het heen en weer van mij. Als ik op het veld gedurende mijn hindernissenloop weer zo'n spetter in beeld krijg moet ik er achter aan ...... je bent een Don Juan of niet.

In de verte hoor ik haar dan roepen: Stufke, hier !!! Ze krijgt mij dan niet te pakken, ik kan er niets aan doen.....het bloed raast door mijn lijf en het enige dat ik wil is "mijn meisje" van alle kanten besnuffelen want zij ruikt toch zo lekker ! Ondertussen bibber ik over mijn hele lichaam en dan pakken 2 handen mij beet en kan ik niets anders doen dan even mijn tanden  laten zien want dit vind ik niet leuk !

 

Maar ik heb ook mijn evenwichtige momenten gehad en heb zelfs 2 bekers gewonnen. Daar mag ik toch wel trots op zijn al zelf ik het zelf ! Een keer de eerste prijs bij de kleine honden en een keer de beker voor de hond die de meeste vooruitgang heeft geboekt. Dat bedoel ik dus, doe dat maar eens na.. daar valt toch iedere vrouw voor !

Op dit moment ben ik helemaal in de ban van Beau. Alleen vindt zij mij niet zo interessant. Ik gooi al mijn temperament in de strijd om haar aandacht te trekken, maar helaas Beau heeft andere interesses. Toch probeer ik het iedere keer weer en als mijn vrouwtje even niet kijkt raas ik als een gek achter haar aan (tot grote ergernis van mijn bazinnetje). Vervolgens hoor ik haar weer tieren: potverdoriese puinrat !! 

 

En ik denk dan maar weer: mens, wat maak je je toch druk ! Het is toch allemaal “just for fun” !

 

Dus ben je een lekkere meid en heb je zin in een stoere en echte vent...... wie weet zien we je ook een keer bij:

 

Agility vereniging “Viervoeters V.O.S.” 

 

 

Hoi, mijn naam is Bo.

 

Ik ben een kruising Border collie/Sheltie en ben 1,5 jaar oud.

 

Vorig jaar maart ben ik begonnen met agility samen met mijn baasje Monique, en dat vind ik toch leuk !

Ank en Marion geven deze lessen met veel enthousiasme, en ik ga er dan ook met veel plezier naar toe. Ank vindt ons, de honden het allerbelangrijkste, en dat vind ik nou ook ! 

Als ik weet dat we naar behendigheid gaan ben ik niet meer te houden. Ik spring op ieder stoepje en bankje terwijl we naar de lessen wandelen. Als ik dan eindelijk mijn baasje mag gaan volgen op het parcours ben ik helemaal in mijn nopjes. Dan ben ik helemaal gefocust op mijn baasje en die leuke hindernissen die ik ga lopen.

Soms heb ik een een paar aanbidders die achter mij aanhuppelen onder de training, maar daar heb ik helemaal geen tijd voor! Ik wil die spannende hordes genieten. De rest komt daarna wel ! Pas als we weer naar huis gaan heb ik aandacht voor mijn grootste aanbidder, onze stufke.

Klein van stuk maar met een groot hart!

Ik heb in de tijd dat ik de lessen krijg bij Ank en Marion al heel veel geleerd, en hoop dan ook dat ik nog heel veel jaren mee mag doen aan deze leuke en leerzame trainingen.

 

Heel veel groetjes en tot ziens!

 

Bo

 

Nu is het mijn beurt om iets te schrijven over Sari en onze ervaringen bij de Viervoeters,

Enkele jaren geleden zijn we gestart op de woensdagavond, helaas konden we wegens omstandigheden niet altijd op tijd aanwezig zijn. De pret die we samen beleefden was er niet minder om. Als de wip niet in het parcours staat, gaat Sari als een speer en heb ik de grootste moeite om haar bij te houden. Af en toe wisten we samen een prijs in de wacht te slepen. Regelmatig gingen we naar huis met een snoepzakje en een speeltje. “Just for the fun” wordt met een warm hart uitgedragen.

Voorlopig kan Sari haar energie goed kwijt en zullen we op woensdagavond te vinden zijn op de Merelweg.

Wij zijn Rob en Sandra,

Sinds twee jaar zijn we ook besmet met het viervoeters V.O.S. virus.

Het begon toen we met onze vriendin Linda Hendrikx mee naar de doe-dag gingen en ons meteen op hebben gegeven voor de woensdagavond met onze Tibetaanse terrier, Tibs.

Rob gaat al snel lopen met de Toller van Linda en Rik genaamd Yupke.

Dit klikte best goed dus dat is zo gebleven. Ondertussen loopt Linda zelf met de Labrador van haar vader Nomi.

Nu dus elke woensdagavond alle drie van de partij met de rest van de bende een gezellig clubje.  Vooral gezellig en fun hebben met onze honden, soms een beetje fanatisme maar niet te veel, daar houden wij van. Tibs, Yupke en Nomi lopen dus alle drie bij de ver gevorderde. Elke keer weer een leuk parcours en telkens weer op zoek naar nieuwe uitdagingen voor hond en/of handler.

Sinds vorig seizoen loopt Sandra ook op de zaterdag met onze nieuw aanwinst Tygo.

 Helemaal opnieuw beginnen en dat valt niet altijd mee.

Rob met Yupke gaat sinds de castratie (van Yupke)  als een speer over het veld.

Linda met Nomi, de altijd enthousiaste chocolab gaat steeds beter en ik met Tibs die altijd eerst zijn eigen parcours maakt,  doet zeker ook goed zijn best.

We hopen nog jaren op de Merelweg mee te rennen.

Groetjes Rob en Sandra

 

En dan nog even Tibs aan het woord:

Woef, woef

Ik ben Tibs, een Tibetaanse terier uit een klein plaatsje bij Boxmeer. Bijna 2 jaar geleden heb ik op de doe-dag kennis gemaakt me Agility. Dus toen heel lief naar mijn baasjes Rob en Sandra gekeken. Gelukt, ik mag vanaf toen elke woensdagavond naar de Merelweg. Ik met mijn bazinnetje en mijn baasje al snel met Yupke omdat het baasje van Yupke zwanger was. Ik vind het zo leuk dat ik altijd doe zingen als we in de auto onderweg zijn. Ik vind het leuk om eerste een rondje een eigen parcours te maken en alle vriendjes te begroeten, daarna wil ik best wel luisteren. Yukpe die moet eerst een nummertje 2 doen, maar dan kan hij ook best hard rennen (als hij wil).  Sinds dit seizoen loopt mijn broertje die bijna 1 is, ook pre-Agility. Hij doet soms zijn best dus gaat het steeds beter.

Pootje Tibs

Geacht bestuur, beste secretaris, misschien eens een verhaaltje uit mijn hand?

Al een paar jaar samen met Ruud Thissen verantwoordelijk voor het onderkomen en de hindernissen/materiaal van Viervoeters V.O.S. aan de Merelweg. De afgelopen paar jaar hebben we hard gewerkt aan de stroom en watervoorziening, de herinrichting van de container en de bouw van een vast afdak aan deze container.

In de brandende zon kabelsleuven gegraven voor de stroomvoorziening, in de stromende regen lampen opgehangen en onder koude omstandigheden de aanbouw gerealiseerd.

Ook hebben we een aantal hindernissen recentelijk vernieuwd en staan we op het punt om weer een aantal attributen te gaan vervangen.

Maar bovenstaand past niet in de rubriek “de pen van”, de pen van gaat over de belevenissen van leden met hun trouwe viervoeters. En na al dat sleutelen, graven, boren, schroeven en monteren heb ik nu ook de gelegenheid om de pen eens op te pakken. Hoezo? Nou, een van onze leden heeft een ongevalletje gehad en is daarbij aan de arm gewond geraakt. Doordat dit resulteerde in een gipsverband is mij de vraag gesteld of ik met haar hond niet zou willen deelnemen aan de trainingen.

Natuurlijk wilde ik dat wel doen, maar ik had niet gerekend op de strenge instructrices die mij als nieuweling beslist niet ontzagen. Ik kon aantreden in de rij en begonnen werd met het rondje om elkaar heenlopen met de honden. Op mijn vraag aan een van de instructrices om vooral wat voorzichtig met mij te zijn kwam een duidelijk “NEE”. En ik kreeg ook in de gaten dat het aanwezige publiek de nekken gedraaid had om maar niets te missen van die nieuweling die samen met de zwarte madonna Nena in de arena verscheen. Maar wat zouden ze opkijken, wat zouden ze verbaasd staan van wat er toen zich begon af te spelen. Nena schoot door de tunnel, vloog over de schutting, slalomde tussen de paaltjes, rende over de wip en sprong als een hazewind over de hindernissen.

Dat ik daarbij hulp had van een kleine slagerij in mijn binnenzak gevuld met diverse soorten worstjes en brokjes kaas mag de pret niet drukken. De komende weken mag ik dus het publiek vermaken met mijn agilty for the fun, geen kreten uit mijn mond over ringsleutels, hamer of kettingzaag, maar hoog, door en uit en in.

Jammer voor het lid wat nu aan de kant zit te kijken, maar ik geniet hier werkelijk van. Misschien dat maat Ruud ook eens de pen kan pakken en zijn ervaringen opschrijven met Wesley.